Sebastian Jaworecki

Pomoce edukacyjne dla uczniów i nauczycieli

TEMAT 49: PĘTLA FOR – DEFINIOWANIE WŁASNYCH FUNKCJI W SKRYPTACH SYSTEMU LINUX

 

 

1. PĘTLA FOR
          a) Ogólna postać pętli
                    for zmienna in lista
                    do
                    instrukcje do wykonania
                    done

 

          b) Przykład 1
                    #!/bin/bash → Polecenie ma wykonać powłoka BASH
                    for FILE in *.tmp → Wszystkie pliki *.tmp przyjmą wartość zmiennej
                    do
                    rm –v $FILE → kasowanie plików zmiennej FILE
                    done

 

          c) Przykład 2
                    for n in ’seq 1 10’ → wykona akcję 10 razy

 

 

2. DEFINIOWANIE WŁASNYCH FUNKCJI
          Własne funkcje definiujemy, gdy powtarzamy dane polecenie wiele

          razy, aby go niepotrzebnie nie przepisywać.

 

                    #!/bin/bash
                    FUNKCJA1( )
                    {
                    echo”bleble”
                    echo ”Polecenie ls”
                    ls /
                    echo ”Koniec funkcji”
                    }

 

 

                    FUNKCJA1 ← wywołanie w/w funkcji

 

 

 

3. POWTÓRZENIE
          a) Najczęstsza powłoka: bash


          b) Nadawanie zmiennej wartości: ZMIENNA=WARTOŚĆ


          c) Wyświetlanie zmiennych systemowych: set


          d) Kasowanie lokalnych zmiennych systemowych (w ramach powłoki): unset


          e) Wyeksportowanie zmiennych systemowych (dostępne w innych powłokach):

                export zmienna=wartość


          f) Zmiana znaku zachęty: PS1


          g) Uruchamianie skryptu z parametrami: ./skrypt.sh abc 123 xyz


          h) Czytanie zmiennych podczas wykonywania skryptu: read zmienna1


          i) Debugowanie – wykrywanie i usuwanie błędów


          j) Uruchamianie skryptu w trybie debudowania: #!/bin/bash –x

 

 

 

 

 

Polecam

Polecam

Polecam

REKLAMA